Mieliśmy kredyt, dwoje dorastających dzieci i rachunki, które nie czekały na lepsze czasy. Wierzyłam, że mąż szybko znajdzie nowe zajęcie.
Minęły jednak dwa lata, a Robert nadal siedział w domu. Odrzucał kolejne oferty, ponieważ uważał, że proponowane wynagrodzenie jest poniżej jego godności.
Ja nie miałam luksusu myślenia o godności. Rano pracowałam w piekarni, a wieczorami sprzątałam biura. Wychodziłam przed piątą i często wracałam po dwudziestej drugiej. Bolały mnie plecy, puchły nogi, ale dzięki moim zarobkom dzieci miały jedzenie, a bank nie zabrał nam mieszkania.
Pewnego wieczoru kierownik odwiózł mnie do domu. Padał ulewny deszcz, a ostatni autobus odjechał. Następnego dnia sąsiadka Danuta zatrzymała Roberta przed blokiem.
— Widziałam twoją żonę w samochodzie z obcym mężczyzną — powiedziała. — Śmiali się i wyglądali na bardzo zadowolonych.
Gdy wróciłam z pracy, mąż czekał w kuchni.
— Dobrze się bawiłaś? — zapytał.
Wyjaśniłam, że kierownik tylko mnie podwiózł. Robert nie uwierzył. Zażądał telefonu, czytał wiadomości i sprawdzał historię połączeń.
Od tamtej pory wystarczało, że wróciłam dziesięć minut później, a zaczynało się przesłuchanie.
— Z kim byłaś?
— Dlaczego pachniesz męskimi perfumami?
— Dla kogo tak się malujesz?
Nie malowałam się prawie wcale. Moje ubrania pachniały środkami czystości i pieczywem. Jednak sąsiedzi ciągle przynosili Robertowi nowe „dowody”. Ktoś widział mnie rozmawiającą z ochroniarzem. Ktoś inny zauważył, że wysiadłam z samochodu kolegi.
Mąż wierzył każdemu, tylko nie mnie.
Najgorsze wydarzyło się podczas urodzin naszej córki. Przy całej rodzinie Robert podniósł kieliszek i powiedział:
— Wypijmy za moją żonę. Pracuje tak ciężko, że ma czas dla wszystkich mężczyzn oprócz własnego męża.
W pokoju zapadła cisza. Córka wybiegła z płaczem, a ja poczułam, jakby ktoś zerwał ze mnie ubranie na oczach gości.
— Jak możesz mnie tak poniżać? — zapytałam.
— Gdybyś była niewinna, nie przejmowałabyś się żartem.
Tej nocy spałam na kanapie. Następnego ranka znów wstałam o czwartej trzydzieści i poszłam zarabiać na człowieka, który nazywał mnie zdrajczynią.
Kilka tygodni później źle się poczułam w pracy. Kierowniczka kazała mi wrócić do domu. Miałam zawroty głowy i marzyłam tylko o tym, żeby położyć się w łóżku.
Kiedy otworzyłam drzwi mieszkania, usłyszałam śmiech dochodzący z sypialni.
Na podłodze leżały damskie buty. Należały do Danuty.
Zastałam ją w moim szlafroku, a Robert stał obok łóżka. Przez chwilę żadne z nas się nie odezwało.
— To nie wygląda tak, jak myślisz — wyjąkał.
Roześmiałam się. Po raz pierwszy od miesięcy to ja się śmiałam, a on gorączkowo szukał wymówki.
— Więc dlatego tak łatwo wierzyłeś w każdą plotkę — powiedziałam. — Potrzebowałeś zrobić ze mnie zdrajczynię, żeby nie patrzeć na własne sumienie.
Okazało się, że ich romans trwał prawie rok. Danuta opowiadała Robertowi wymyślone historie o mnie, a on wykorzystywał je, by odwrócić moją uwagę od ich spotkań.
Spakowałam jego rzeczy jeszcze tego samego dnia. Krzyczał, że bez niego sobie nie poradzę.
— Od dwóch lat utrzymuję ten dom sama — odpowiedziałam. — To ty nie poradzisz sobie beze mnie.
Miałam rację. Danuta nie zamierzała go utrzymywać. Po miesiącu zakończyła romans i wróciła do swojego męża. Robert zaczął dzwonić, przepraszać i zapewniać, że plotki namieszały mu w głowie.
Nie wpuściłam go z powrotem.
Dziś nadal ciężko pracuję, ale przynajmniej moje pieniądze nie utrzymują człowieka, który w nagrodę odbierał mi godność. Dzieci powoli odzyskują spokój, a ja uczę się wracać do domu bez strachu przed kolejnym przesłuchaniem.
Robert twierdzi, że sąsiedzi zniszczyli nasze małżeństwo. Prawda jest inna. Plotki jedynie podały mu broń. To on codziennie decydował, że skieruje ją przeciwko kobiecie, która harowała, żeby zapewnić mu dach nad głową.
